logo

WE OWN THE NIGHT MILAAN: THE RACE


GirlsLove2Run crew – Milano from Joyce on Vimeo.

De race is begonnen, met 7500 girls door hartje Milaan rennen! Hoe gaaf is dat! Binnen een paar seconden kan ik niemand meer van de groep ontdekken en zie ik alleen maar bruine paardenstaarten. Geen blond meisje te bekennen.

Vliegen
Bij 1 kilometer krijg ik via mijn Nike app door dat ik op een tijd van 4.05 zit. Wat? Dit kan niet, dit is echt véél te snel. Ik check mijn horloge, maar die ben ik door mijn enthousiasme vergeten aan te zetten. Shit! Ik moet echt gaf terug nemen, maar ook kilometer 2 passeer ik ruim onder de 10 minuten. De adrenaline stroomt door mijn lichaam en mijn benen willen alleen maar sneller. Toch heeft mijn energielevel al bijna het nulpunt bereikt en heb ik enorme dorst. Het is zo onwijs warm! De verwachte onweersbuien blijven helaas uit, hier verlang ik namelijk intens naar.

Water water!
Auto’s, Italianen, bobbels, stenen, grindpaadje en slecht verlichte parken, ik kom het allemaal tegen op dit zeer pittige parcours. Ik strek mijn armen naar voren omdat ik bang ben om te vallen. Ik zie geen hand voor ogen en mijn tempo vertraagd met de seconde. Bij de 5 kilometer is daar mijn redding in zicht, water! Ik neem dankbaar mijn bekertje aan, maar die is al leeg voordat ik het weet. Nog steeds dorst! Helaas pindakaas, dit was de enige en de laatste drankpost en ik kan niet meer. Nog 5 kilometer te gaan, maar mijn lichaam wil niet meer. Langzaam word ik ingehaald door steeds meer mensen. Ik zie Annemerel voorbij sprinten en even later door Nienke en Madelon.
Ik wil eigenlijk de handdoek in de ring gooien. Ik spreek mezelf streng toe:  “Nee Daph, jij kan een marathon lopen zonder goed te trainen, dan moet een race van 10 kilometer ook lukken!!” Maar het lukt gewoon niet, ik begin alle pijntje in mijn lichaam te voelen, realiseer me dat ik veel te weinig heb gegeten en moet even stoppen omdat ik sterretje zie. Dit gaat niet goed. Ik voel tranen opkomen en baal onwijs van mezelf. “Hoe moeilijk is het nu om 10 kilometer te lopen?” Ik bereik kilometer 7. Nog maar 3 kilometer te gaan, maar het lijkt eeuwig te duren.

Lopen
Bij kilometer 8 moet ik echt naar mijn lichaam luisteren. Ik kan gewoon echt niet meer en besluit te gaan lopen. In mijn linkerooghoek zie ik Claartje voorbij komen. Ik gebaar haar dat ze gewoon verder moet lopen en alles goed gaat. Maar dat gaat het eigenlijk helemaal niet. Ik kan gewoon echt niet meer. En loop (lees: slenter) verder. Dan zie ik een prachtig verlichte tunnel, jaaaaaa de finish! Ik neem een sprint, spring de lucht in voor een camera en gooi mijn handen in de lucht. Maar helaas dit was de finish niet. En ik loop weer rustig verder. Dan zie ik de boog van start, jaaaa de finish! En weer neem ik een sprint en gooi ik mijn handen in de lucht. SHIT! Ook hier is de finish niet te bekennen. Waar is die verdomde finish nou?

Boven op de berg
Mijn app geeft aan de ik de 10 kilometer heb aangetikt, maar hier in Italie zijn de kilometers blijkbaar langer. Dan zie ik een hele grote hoge berg met bovenaan een klok. De finish. Denk ik. Ik trek voor de laatste keer een sprint, dit keer gooi ik mijn armen niet in de lucht. Ik ben er klaar mee. Ik zie dat de klok boven op de berg 58 minuten aangeeft, ik vind het nog meevallen. Ik heb tenslotte 2 kilometer gelopen. Toch baal ik ook wel een beetje. Ik spot Claartje weer en even later ook Debbie. We komen alle drie tot de conclusie dat het echt te warm was en dat het meer dan 10 kilometer was. Ach, who cares!  We Owned Milan!

We own the Night Milaan
Liefs, ♥
Daphna

 



Geef een reactie

Lees ook..